Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Όχι στις πάνες... Ναι στα εσώρουχα!!

Είναι πολύ ιδιαίτερη στιγμή αυτή που το παιδί σου- το μωρό σου- σταματάει να φορά πάνα και "περνάει" στα εσώρουχα. Για μένα είναι μια εξίσου σημαντική στιγμή με αυτή που είπε για πρώτη φορά "μαμά"  ή την πρώτη φορά που περπάτησε. Διότι σηματοδοτεί το πέρασμα του στην άλλη φάση της ζωής του- αυτή που παύει επισήμως να είναι μωρό και μεταμορφώνεται αργά και σταθερά σε ένα μικρό- σχεδόν- αυτόνομο ανθρωπάκι. 

Το μαιμουδάκι κλείνει σήμερα ένα μήνα χωρίς πάνα. Μα εμένα μου φαίνεται λες και ποτέ δεν φόρεσε... Και για να είμαι ειλικρινής  δεν περίμενα να γράψω αυτή την ανάρτηση φέτος... 

Από το Πάσχα και μετά είχα αρχίσει την "προετοιμασία" για το κόψιμο της πάνας. Πολλές μανούλες με είχαν θεωρήσει υπερβολική να το επιχειρήσω στα 2 του χρόνια, ήξερα όμως από τον παιδίατρο μου πως σωματικά η ηλικία είναι κατάλληλη για να ξεκινήσουμε- και εφόσον ερχόταν καλοκαίρι θα ήταν ανόητο τουλάχιστον να μην το προσπαθήσω. Είχα πάρει λοιπόν ένα βιβλίο με συμβουλές προς τους γονείς και ένα παραμύθι για το μαιμούδι σχετικά με την όλη εμπειρία. Το παραμύθι το διαβάζαμε διαρκώς, ενώ κάθε πρωί και κάθε βράδυ τον έβαζα να κάτσει στο ειδικό κάλυμμα της λεκάνης, (τότε δεν ήθελε το γιογιό), ακόμα και αν δεν έκανε τίποτα- το κάναμε καθημερινά. 

Μόλις ξεστρώσαμε τα χαλιά για καλοκαίρι, αρχές Μαΐου δηλαδή- ο Δημήτρης ήταν 22 μηνών, κάποιο βράδυ που κάναμε την συνήθη διαδικασία είχαμε και την πρώτη μας επιτυχία! Δεν μπορώ να περιγράψω πόσες καραγκιοζιές έκανα για να του δώσω να καταλάβει πόσο σημαντικό ήταν αυτό που έκανε- αυτός όμως με κοιτούσε με απόλυτη απάθεια και αδιαφορία...

Το επόμενο κιόλας πρωί αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Είχα φροντίσει να μην έχω πουθενά να πάω για πέντε περίπου μέρες , είχα την σφουγγαρίστρα stand by και εξοπλίστηκα με υπομονή γαϊδάρου. Το γιογιό στο σαλόνι και το κάλυμμα στην λεκάνη για τα πρωινά και τα βράδια. Για 2 βδομάδες σερί είχαμε μόνο ατυχήματα- αν εξαιρέσεις τα βράδια που συνήθως είχαμε την μόνη επιτυχία της ημέρας. Ωστόσο δεν το έβαζα κάτω. Ακόμα και έξω που βγαίναμε, έπαιρνα αγκαλιά γιογιό, 5- 6 αλλαξιές και την συνήθη μου υπομονή! Τότε όμως αρρώστησε ο μικρός και σταμάτησα την εκπαίδευση. Το κρύωμα του κράτησε 2 βδομάδες. Μόλις του πέρασε και πήγα να του βάλω και πάλι εσώρουχο, ξέσπασε κόλαση! 

Δεν ήθελε ούτε να το δει. Εννοείται πως το σεβάστηκα και δεν τον πίεσα καθόλου. Συνέχισα να τον ρωτάω μέρα παρά μέρα αν ήθελε να βγάλουμε την πάνα, έπαιρνα το βαρύγδουπο όχι μου και συνεχίζαμε την μέρα μας κανονικά. 

Στο μεταξύ αγόρασα ένα πολύ καλύτερο παραμύθι για την μετάβαση στο γιογιό, ξεκινήσαμε να αλλάζουμε τα ρούχα μας  όρθιοι, (μέχρι τότε τον άλλαζα στην αλλαξιέρα και φυσικά είχα ήδη καταλάβει πόσο λάθος ήταν αυτό για την εκπαίδευση τουαλέτας), τον παρότρυνα συνέχεια να βγάζει μόνος του το παντελόνι του, και τον αφήσαμε να έρχεται μαζί μας στην τουαλέτα- κάτι που μέχρι πρότινος το αποφεύγαμε. Έβαλα το γιογιό και το κάλυμμα σε μια άκρη όπου να μπορεί όμως να τα βλέπει. Έτσι πέρασαν 2 μήνες. 

Και ξαφνικά ένα πρωί, τις 2 Αυγούστου, που τον ρώτησε- ο Παναγιώτης μάλιστα- αν θέλει να φορέσει την πάνα είπε όχι. Γιογιό και κάλυμμα επιστρατεύτηκαν ξανά και περιμέναμε με αγωνία. Και από το πουθενά, φώναξε τσια, έτρεξε στο γιογιό και όντως έκανε τσια... Δεν μπορώ να σας περιγράψω την χαρά μας. Για την πρώτη εβδομάδα ήταν το αποκλειστικό θέμα συζήτησης στο σπίτι μας. Οι επιτυχίες διαδέχονταν η μια την άλλη και τα πινακάκια επιβράβευσης γέμιζαν αυτοκόλλητα με ταχύτατους ρυθμούς. Το να ενεργηθεί στο γιογιό ήταν κάτι που τον δυσκόλεψε λίγο περισσότερο, μα και πάλι, τα έχει καταφέρει περίφημα και παρά τα περιστασιακά ατυχήματα είμαι πολύ περήφανη για αυτόν. 

Γιατί η επιτυχία είναι κυρίως δική του. Δεν ξέρω αν θα τα είχε καταφέρει έτσι εύκολα- σε αυτή την ηλικία-  αν δεν είχαμε κάνει και εμείς με την σειρά μας όλη αυτή την ψυχολογική προετοιμασία, το σίγουρο όμως είναι πως όταν ένα παιδί είναι έτοιμο συναισθηματικά να κόψει την πάνα- η διαδικασία θα είναι απλή και σύντομη. Το πιστεύω αυτό. 

Τα βράδια δεν τρελαίνεται που φοράει πάνα- μα ποτέ δεν ξυπνάει με στεγνή- οπότε δεν θεωρώ ότι είναι έτοιμος ακόμη. Τα μεσημέρια είναι υπό διαπραγμάτευση μιας και αρκετές φορές ξυπνάει στεγνός- μα φοβάμαι να τον πιέσω ακόμη μήπως έχω τα αντίθετα αποτελέσματα. 

Αυτοκόλλητα δεν μου ζητάει πια. Κατάλαβε φαίνεται καλά πως η πρόοδος του είναι η επιβράβευση του. Διαμορφώσαμε και το wc των επισκεπτών ειδικά για εκείνον και είναι ενθουσιασμένος. Έχει τώρα μερικές μέρες που ζητάει να κάνει τσια του όρθιος όπως ο μπαμπάς... Με λίγη βοήθεια τα καταφέρνει... 

Και μένει μια μαμά πίσω να σιδερώνει κάτι μικρά τοσοδούλικα μποξεράκια και να αναρωτιέται πότε έκλεισε τα μάτια της και από ένα τόσο δα μωρό που δεν μπορούσε ούτε το κεφάλι να σηκώσει, έφτασε να στέκεται όρθιος μπροστά από μια λεκάνη... (πάντα πάνω σε σκαλοπατάκι...) 

Αχ βρε μαιμουδάκι νομίζω πως σύντομα θα προαχθείς σε... γοριλάκι...


10 σχόλια:

  1. Γιάννα μου πόσο χαίρομαι για το μαϊμουδάκι μας (το πρόσεξες το μας έτσι;;)
    Άντε και στην νυχτερινή τώρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το πρόσεξα... σε ευχαριστώ πολύ κοριτσάκι μου, επίσης!!!

      Διαγραφή
  2. Μπράβοοο!!! Η πρώτη μου ανηψια-τρελή αδυναμία- χρειαστηκε 2 μήνες για να αφησει τις πάνες και τρεις γυναικες απο πάνω της, την μάνα της , και τις 2 θείες. Ηταν καλοκαίρι και ήμασταν στο χωριό, τι σοου της καναμε, εκείνη τίποτα...Μια νύχτα μας φωνάζει και λεεί οτι θέλει τσια, εντελώς ξαφνικα ,η αδερφη μου νόμιζε οτι θα τις φοραει μεχρι τα πεντε της...Έτσι μόλις τα κανε στο γιογιο πανε οι πάνες!!!
    Πως μεγαλώνουν τοσο γρηγορα τα μωράκια σε παιδακια...ουτε που το καταλαβαινεις!!!
    Ακομα σε ευχαριστω πολυ για την υποστηριξη σου στο θέμα του παιδιού, με βοήθισες πολυ στην απόφαση μου να προχωρήσω σε αυτό το βήμα, παρέα φυσικά με το αγγελούδι μου...
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ηρώ μου δεν θα μπορούσα ν είχα κάνει τίποτα διαφορετικό, τίποτα λιγότερο... Να ξέρεις πως σε συμπεριλαμβάνω στις προσευχές μου... Σε ευχαριστούμε πολύ, συγχαρητήρια και για την ανιψούλα σου!! Σε φιλώ γλυκά γλυκά!

      Διαγραφή
  3. ζητω... μπραβο στο μαιμουδακι.. Αχ αυτα τα μποξερακια... γλυκουτσια τα ατιμα.. Να δεις σε λιγο που θα κατουραει και ορθιος..εκει να δεις καμαρι..χαχαχαχαχ.. Αντε τωρα να κοψεται και την βραδινη και να ξενοιασετε μια και καλη..πολλα φιλια Γιαννα μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστούμε Ελπίδα μου!!! Φιλάκια πολλά και στον αγόραρο σου!!

      Διαγραφή
  4. Μπράβο σας!!! και πάλι μπράβο στο μαϊμουδάκι!!!


    Φιλάκια,

    Βάσω, η μαμά πρωτάρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μπράβο στο μικρό μαϊμουδάκι! Είναι μεγάλη υπόθεση η εκπαίδευση τουαλέτας και πώς την παίρνει το μικρό μας... εμείς ακόμα τίποτα, παρ΄όλο που είναι 27 μηνών! Θαρρώ πώς θα δυσκολευτούμε μιας κι ο μπόμπιρας δεν μιλάει ακόμα (λέει μόνο τα βασικά)! Μια δυο φορές που προσπάθησα είχαμε μόνο ατυχήματα... δεν ξέρω αν είναι έτοιμος! Ενώ λέει τσις, δεν τα κάνει στο γιογιό...προτιμά το πάτωμα! Ουφ! Ίσως ξανά προσπαθήσω αργότερα, εννοείται πριν στρώσουμε τα χαλιά..χιχιχιχι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ομιλία παίζει ρόλο, εμένα όταν ξεκινήσαμε τον Μάιο δεν μιλούσε ακόμα καλά. Μετά τα γενέθλια του ξαφνικά λύθηκε η γλώσσα του και ήρθε και με την σειρά του η επιτυχία του γιογιο! Στο εύχομαι, εννοείται πριν τα χαλιά!!

      Διαγραφή